ဖုန္း

  ၉၅ ခုႏွစ္ေလာက္က ၿဖစ္မည္ ထင္သည္။ ေမာင္ပြ တို႕ အိမ္ တယ္လီဖုန္းေလွ်ာက္တာ က်သၿဖင္႕ ဆက္သြယ္ေရးရံုးက ဖုန္းလာတပ္ေပးသည္။ ဖုန္းအနီေရာင္ အေပၚတြင္ 52000 ဟု ေရးထားသည္႕ ဖုန္းခြံ တစ္ခု ပါတစ္ခါတည္း တပ္ေပးသြားသည္။ ထိုစဥ္ အခါက တယ္လီဖုန္းဆိုတာ အိမ္တိုင္းမွာ မရွိ။ တယ္လီဖုန္း ရွိေသာ အိမ္ဆိုတာ ဟိုးအရင္ ေခတ္က ဖယ္မလီယာ ကား၀ယ္စီး ႏိုင္တဲ႕သူေတြလို ရွားပါးလွသည္။ ေမာင္ပြ တို႕အိမ္လည္း ေမ်ာက္အုန္းသီး ရသလို ထိုဖုန္းအား တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ဖုန္သုတ္ရတာ တစ္မ်ိဳး ပု၀ါအုပ္ေပးရတာ တစ္မ်ိဳး ႏွင္႕။ သည္႕ေနာက္ အေဖ လုပ္သူက ေနာက္ဖုန္းခြံ တစ္လံုး၀ယ္ကာ အိမ္ေနာက္ေဖး တြင္ တပ္ကာ Extension သေဘာ ထားေပးေလသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္ေနာက္ေဖး မွာေရာက္ေနလို႕ ဖုန္းလာေနပါက အိမ္ေရွ႕သို႕ ေၿပးသြားရန္ မလိုဘဲ အိမ္ေနာက္ေဖး ဖုန္းမွ ေၿပာႏိုင္ရန္ တပ္ဆင္ထားေပးၿခင္း ၿဖစ္ေလသည္။ ေမာင္ပြ တို႕မွာ ဖုန္းလာပါက ေၿပးေၿပးကိုင္ၿပီး ေၿဖရတာ အေမာ။ ကစားစရာ အရုပ္တစ္ရုပ္ ယခုမွ အိမ္ေပၚေရာက္ေနသကဲ႕ သို႕ ၿဖစ္ေနေလေတာ႕သည္။ တစ္ေန႕ ဖခင္ လုပ္သူ အိမ္သာတက္ေနစဥ္ မိခင္လုပ္သူက အိမ္ေရွ႕မွာ ဘုရား ရွိခိုးေနေလသည္။ ထိုစဥ္ ဖုန္း၀င္လာသည္။ ေမာင္ပြမွာ အိမ္က ၾကိမ္းထားသၿဖင္႕ ဖုန္းလာလွ်င္ မကိုင္ရဲေတာ႕ဘဲ အိပ္ခန္းထဲတြင္သာ ေခြေနရေလသည္။ အတန္ၾကာေအာင္ ဖုန္းေခၚသံ ၿမည္ေသာ္လည္း ကိုင္မည္႕သူကမရွိ။ အေမကလဲ ဘုရားရွိခိုးလို႕ မၿပီးေသး အေဖကလဲ အိမ္သာထဲက ထြက္မလာေသး။ ခဏၾကာေသာ္ အေဖ အိမ္သာထဲမွ ကမန္းကတန္း ထြက္လာကာ အိမ္ေနာက္ေဖးရွိဖုန္းအား ေကာက္ကိုင္ေလသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ မိခင္လုပ္သူက ဘုရားအားဦးခ်ေတာင္းပန္ကာ အိမ္ေရွ႕ ဖုန္းအား ေကာက္ကိုင္ေလသည္။ တစ္ဆက္တည္း မွာပင္ သူတို႕ ၂ေယာက္ကိုင္လိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ဟိုဘက္မွ ေခၚေသာ ဖုန္းမွာ အခ်ိန္ေစ႕ သၿဖင္႕ လိုင္းက်သြားေလ၏။


“ ဟဲလို”

“ ဟဲလို”

“ ဟဲလို ဟုတ္ကဲ႕ ေၿပာပါ”

“ ငင္ အဲ႕ဘက္က အရင္ေခၚတာေလ”

  အမွန္က ေခၚဆိုေသာ ဖုန္း က်သြားသၿဖင္႕ အေရွ႕ဖုန္း ႏွင္႕ အေနာက္ဖုန္း အသံမွာ ဒိုးယိုေပါက္ၾကားရၿခင္း ၿဖစ္ေလရာ မိဘ ႏွစ္ပါးမွာ ထိုကဲ႕သို႕ ၿဖစ္ကုန္ၾကၿခင္း ၿဖစ္ေလေတာ႕သည္။ ဖုန္းထဲမွာဆိုေတာ႕ တစ္ေယာက္အသံ တစ္ေယာက္မွတ္မိဟန္လဲ မတူ။

“ ဟာဗ်ာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ ခင္ဗ်ားေခၚလို႕ က်ဳပ္ကိုင္တာေလ”

“ ေအာင္မာ သူကပဲ ေၿပာရတယ္ ရွိေသး ရွင္အရင္ေခၚလို႕ ကြ်န္မမွာ ဘုရားေတာင္ ေၿဖာင္႕ေအာင္မရွိခိုးႏိုင္ဘဲ ထလာရတာ”

“ ေဟ႕ ဒီမွာ ခင္ဗ်ား ေၿဗာင္လိမ္ ေၿဗာင္စား လာမလုပ္နဲ႕ ဘာလဲ မိန္းမ ဖုန္းသရဲလား”

“ ေအာင္မာ ေအာင္မာ ရွင္သာ ဘယ္က ဖုန္းဘီလူး မွန္းမသိ လာအေၾကာင္ရိုက္မေနနဲ႕”

  ေမာင္ပြ မွာ အိပ္ခန္းထဲမွ အေရွ႕မွ မိခင္လုပ္သူ အသံႏွင္႕ အေနာက္မွ ဖခင္လုပ္သူ အသံ တို႕အား အတိုင္းသားၾကားေနရေလရာ တစ္ခုခုေတာ႕မွားေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္သည္။ ေအာ္ သူတို႕ စကားမ်ားေနတာပဲေနမွာပါေလ ဟုေတြးကာ ၿပန္ေခြေနလိုက္သည္။

“ ေဟ႕ ဒီမွာ ဖုန္းထဲမွာ လူမၿမင္ရဘူးဆိုၿပီး လာစြာမေနနဲ႕ အမိ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္အေၾကာင္းမသိေသးဘူးထင္တယ္”

“ ေအာင္မာ ေယာက်္ားၾကီးတန္မဲ႕ ႏႈတ္သီးကလဲ ေကာင္းပါ႔ ေၾကာက္မယ္မ်ားထင္ေနလား လာခဲ႕စမ္းပါ”

အင္းးးးးးးးးးမွားတာေတာ႕ အေတာ္႕ကိုမွားေနၿပီ။ ဘာမွားေနမွန္းလဲ မသိ။

“ ဒီမယ္ ေညာင္နာနာ အသံနဲ႕ လာရန္ေတြ႕မေနနဲ႕ အၿပင္မွာေတြ႕လို႕ကေတာ႕ ခါးရိုးကေန ရိုက္ခ်ိဳးၿပီး သြားၾကားထိုးပစ္လိုက္မယ္”

“ အမယ္ လာခဲ႕စမ္းပါ ထမိန္နဲ႕ ေခါင္းေၿပးစြပ္ၿပီး ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႕ ပဲ လွိမ္႕တြယ္ပလိုက္မယ္”

“ တယ္ ဒီအမ်ိဳးသမီး အေတာ္စြာတာပဲ ေဟ႕ဒီမွာ က်ဳပ္ကို ဖြန္လာေၾကာင္ေနတာ မဟုတ္လား ေဆာရီးပဲ က်ဳပ္မွာက သားနဲ႕ မယားနဲ႕

“ အလို ရာရာစစ ရွင္သာ က်ဳပ္ကို လာအေၾကာင္ရိုက္ေနတာ က်ဳပ္မွာလဲ လင္နဲ႕ သားနဲ႕”

  ဘုရား ဘုရား လံုး၀ မွားေနၿပီ ဆိုတာ သိလိုက္ၿပီ။ ဘယ္႕ႏွာလုပ္လို႕ ငါကပါ ဖုန္းထဲ ကန္႕လန္႕ ကန္႕လန္႕ ပါေနရတာပါလိမ္႕။ မၿဖစ္ေခ်ေတာ႕ ထြက္ေၿပာမွ ရေတာ႕မည္။

“ အေဖ အေဖ ဟိုေလ”

“ ဟာ အေတာ္ပဲ လာခဲ႕ ေရာ႕ ဒီမွာ ေၿပာလိုက္စမ္း ဒီမွာ က်ဳပ္သား ခင္ဗ်ား မယံုမွာစိုးလို႕ ေၿပာလိုက္စမ္း ငါ႕သား ဒီမွာ မင္းအေဖကို လာေၾကာင္ေနတယ္”

“ ဟြတ္ ဟဲလို ငင္ ဟုတ္ပါဘူး”

“ အလိုေတာ္ ဘယ္က ေသာက္ကေလးက ပါလာရၿပန္တာတုန္း “

  ငင္ ေတပါဘီ အေမေရ အေမ႕သားေလ ။ သို႕ႏွင္႕ ဖခင္လုပ္သူအား ဖုန္းခြက္ ၿပန္ေပးကာ အေရွ႕မွ မိခင္လုပ္သူကိုပဲ ရွင္းၿပရန္ အေရွ႕သို႕ ထြက္လာခိုက္

“ ေဟာ အေတာ္ပဲ ေဟာ႕ဒီမွာ က်ဳပ္သား ရွင္ဒိုးလိုက္ေတာ႕ လာစမ္း ငါ႕သား ေရာ႕ ေၿပာလိုက္စမ္း ဒါက်ေနာ္႕ အေမလို႕”

“ ဟြတ္ ဒါက်ေနာ္႕ အေမဗ် ငင္ ရႈပ္ကုန္ၿပီ”

“ ဘာမွ မရႈပ္ဘူး ေပးစမ္း အဲ႕ဖုန္းခြက္ ဒီမွာ ရွင္ သတၱိ ဒီေလာက္ရွိေနရင္ အိမ္ကို လာခဲ႕စမ္းပါ က်ဳပ္ေယာက်္ားနဲ႕ ေတြ႕သြားမယ္”

“ ေအး လာတယ္ လာတယ္ ေၿပာစမ္း လိပ္စာ”

“ ( ) ရပ္ကြက္ ( ) လမ္း အိမ္နံပါတ္( ) “

“ ေအး လာၿပီ အခု ငင္ ဒါငါ႕အိမ္နားကပဲဟ”

“ ေအာ္ ဒီအိမ္နားကကိုး လာခဲ႕စမ္းပါ”

“ ေအး လာၿပီ ငင္ ဟုတ္ေသးပါဘူး ဒါငါ႕အိမ္ လိပ္စာပဲ”

“ ငင္”

  သည္တြင္ အေမလုပ္သူက အေဖ လုပ္သူ အသံအား အနဲငယ္ မွတ္မိလာသကဲ႕သို႕ရွိေလသည္။ အေဖလုပ္သူမွာလဲ ထိုကဲ႕သို႔ပင္။

“ ဟိုေလ အခုေၿပာေနတာ ကိုေက်ာ္ လား မသိဘူးေညာ္”

“ ဟြတ္ပါတယ္ အဲ႕႕ဘက္က မ၀င္း လားမသိဘူးေညာ္”

“ ငင္ ကိုေက်ာ္ ကြ်န္မ ရွင္႕ မိန္းမေလ”

“ ငင္ မ၀င္း ငါ မင္းေယာက်္ားေလ”

  ခြီးးးးးးးးးးးးအခုမွ မိတ္ဆက္ေနလိုက္ၾကတာ။ ၿပီးမွ အေဖက အေရွ႕ကို ထြက္ အေမက အိမ္ေနာက္ေဖးကို အ၀င္ အလယ္မွာဆံုၾက။ ၂ေယာက္သား မ်က္ႏွာခ်င္းလဲ ဆိုင္ေရာ အိေၿႏၵ ေတာင္မဆယ္ႏီုင္ဘဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လက္ညိႈးထိုးကာ ရီၾကေတာ႕သည္။ အင္းးးးးးးးးခုနကေတာ႕ သတ္ေတာ႕မယ္ ၿဖတ္ေတာ႕မယ္နဲ႕။

  ၂၀၀၃ ေလာက္က်ေတာ႕ ဟန္းဖုန္းေလးေတြ ေခတ္စားလာသည္။ ေမာင္ပြ အေမက ၂၀၀၅ ေလာက္လဲ က်ေရာ ေမာင္ပြအား ဟန္းဖုန္း တစ္လံုး ၀ယ္ေပးေလသည္။ ထံုးစံ အတိုင္း ေမာင္ပြ တစ္ေယာက္ ေမ်ာက္အုန္းသီး ရၿပန္သည္။ တစ္ေန႕ေတာ႕ ေမာင္ပြ အိမ္ၿပန္ရမည္႕ အခ်ိန္ ေက်ာ္သြားသည္။ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဆိုေတာ႕ တာေမြ ပလာဇာ ေအာက္ထပ္က ႏိုက္ကလပ္ ထဲ ၿမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနၿခင္း ၿဖစ္ေလရာ အိမ္ၿ႔ပန္ခ်ိန္ ေက်ာ္သြားမွႏ္း သတိမထားမိ။ ထိုစဥ္ အိမ္က ဖုန္း၀င္လာေလသည္။

“ တီ တီ တီ တီ”

  ငင္ ဒါအိမ္က ဖုန္းပဲ။ သြားၿပီ အိမ္ၿပန္ခ်ိန္ ေက်ာ္သြားတာကိုး။ မၿဖစ္ဘူး အၿပင္ အၿမန္ထြက္မွ။ ထိုစဥ္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဖုန္းထပ္ၿမည္လာၿပန္သည္။

“ တီ တီ တီ တီ”

  ဒုကၡပဲ။ ဒီအခ်ိန္ ထကိုင္လိုက္ရင္ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားကုန္လိမ္႕မည္။ ကိုင္လို႕ မၿဖစ္။ အၿပင္ ၿပန္ထြက္ကာ ဆိုကၠားတစ္စီးငွားကား အၿမန္ၿပန္လာရသည္။ လမ္းတြင္

“ တီ တီ တီ တီ”

  အင္း မကိုင္ရင္ သံသယ ပိုၾကီးထြားေတာ႕မည္။ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဆိုၿပီး။ ၾကံစမ္း ေမာင္ပြ ၾကံစမ္း

“ တီ တီ တီတီ”

ေမာင္ပြ ဖုန္းေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

“ လူၾကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာ ၿပင္ပ သို႕ ေရာက္ရွိေနပါသၿဖင္႕ ေခၚဆို၍ မရႏိုင္ပါ ခင္ဗ်ာ”

  ဟိုဘက္မွ အေမလုပ္သူ ေၾကာင္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ အေနာက္သို႕ လွည္႕ကာ

“ ဟဲ႕ ၿပန္ေၿဖတာက ေယာက်္ားေလး ေၿပာင္းသြားၿပီေတာ႕”

  မတတ္ႏိုင္။ ဖုန္းၿပန္ခ် လိုက္သည္။ ထိုစဥ္

“ တီ တီ တီ တီ”

  ေရာ ေခၚၿပန္ၿပီ။ ဧရိယာ ၿပင္ပ ေရာက္ေနပါတယ္ဆိုမွ။ ေမာင္ပြ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

“ လူၾကီးမင္းေခၚဆိုလိုေသာ တယ္လီဖုန္း နံပါတ္အား ေခၚဆိုႏိုင္္ရန္ သုည ကို ႏွိပ္ပါ”

“ သုည ကို ႏွိပ္တဲ႕ ကဲ ႏွိပ္တယ္ဟယ္”

“ တူ တူ တူ တူ”

ေအးေရာ ဖုန္းက်သြားၿပီ။

“ တီ တီ တီ တီ”

“လူၾကီးမင္းေခၚဆိုလိုေသာ တယ္လီဖုန္း နံပါတ္အား ေခၚဆိုႏိုင္ရန္ သုည ကို ႏွိပ္ပါ သုည ႏွိပ္ၿပီးပါက ဇီးရိုးကို ႏွိပ္ပါ”

“ ဇီးရိုး ဇီးရိုးက ဘယ္မွာလဲ ဆိုေတာ႕ ငင္ သုညနဲ႕ ဇီးရိုးက တူတူပဲ မဟုတ္ဘူးလား ေယာက်္ား”

“ ငင္ မွားဘီဟ”

  အေမလုပ္သူ မွ အေဖလုပ္သူအား လွမ္းေၿပာေနသည္ကို အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။ မွားၿပီ။ ဖုန္းအား ဂြပ္ကနဲ ၿပန္ခ်လိုက္ရသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ အိမ္နဲ႕ တာေမြပလာဇာက သိပ္မေ၀းလို႕။ အေမလုပ္သူ ပတ္လည္ရိုက္ေနစဥ္မွာပင္ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႕သည္။

“ ဟဲ႕ နင္ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ဧရိယာ ၿပင္ပပဲ ေၿဖေနတယ္ ငါ႕ကို ဘာေတြ ခိုင္းမွန္းလဲ မသိဘူး ေအာ္ပေရတာ အေကာင္”

“ ဒီဖုန္းေတြက တစ္ခါတစ္ေလ အဲ႕လိုပဲ ေၾကာင္တတ္တယ္ဗ်”

  အခုမ်ားေတာ႕ ေမာင္ပြ ကိုယ္တိုင္ ေၿဖစရာ မလိုေတာ႕။ MPT ေက်းဇူး ၾကီးမားလွပါဘိ။ ေၿဖစရာ မလိုေအာင္ပင္ သူ႕ဟာသူ ဧရိယာ ၿပင္ပ ေရာက္ေနေတာ႕သည္။ တစ္ေလာက မိခင္ လုပ္သူ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ အား ကိုယ္ေရး မွတ္တမ္းတြင္ ၿဖည္႕ရန္ လိုသၿဖင္႕ ဖုန္းဆက္ေမးေတာ႕

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ ဟဲလို အေမလား သားပါ အေမ႕”

“ တူ တူ တူ တူ”( ဖုန္းက်သြားသံ)

ငင္ က်သြားၿပီ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္ေခၚ

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ မွတ္”

“ တူ တူ တူ တူ”

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ ပံု”

“ တူ တူ တူ တူ”

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ဟဲလို”

“ တင္”

“ တူ တူ တူ တူု”

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ နံ”

“ တူ တူ တူ တူ”

“ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ ပါတ္”

“ တူ တူ တူ တူ”

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ ေပး”

“ တူ တူ တူ တူ”

“ ကလင္ ကလင္ ကလင္”

“ ဟဲလို”

“ ပါ”

အိမ္းးးးးးးးေၿခာက္ေခါက္ေလာက္ေခၚမွ ၀ါက် တစ္ေၾကာင္း ၿပည္႕စံုေလသည္။

“ ေအး ေရးထား ၁၂/ တမန(ႏိုင္) က်လိ က်လိ ေ၀ၚ ၀ြီ ဒရႈ ဒရႈ”

“ ငင္ အေမ ေသနတ္ ပစ္ေနတာလား”

“ မဟုတ္ဘူးေဟ႕ လိုင္း ၿပတ္ေနတာ ၿပန္ေၿပာမယ္ ၁၂/ တမန(ႏိုင္) ေ၀ၚ ၀ြီ ကြ်လိ ကြ်လူး”

“ အေမ႕ အသံက စက္ရုပ္သံ ၿဖစ္ေနတယ္”

“ ဟဲလို ၾကားကြ်ီ ကကြ်ီ လား”

“ ငင္ အေမ ဘာေတြ ေၿပာေနတုန္း”

“ ဟဲ႕ ငါ စကားပဲေၿပာေနတာ နင္႕ဘက္က လိုင္းမေကာင္းလို႕ေနမယ္ ဘယ္ေနရာကေန ေၿပာေနတာတုန္း”

“ တာ၀ါတိုင္ ေအာက္က”

“ ငင္ ဟဲ႕ တာ၀ါတိုင္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား ေရစင္ၾကီး ၿဖစ္ေနအံုးမယ္”

“ မသိဘူး အေမ တာ၀ါတိုင္လို႕ေတာ႕ ထင္တာပဲ ေရစည္ေတာ႕ မေတြ႕ဘူး မီးလံုးေလးလဲ လင္းေနတယ္”

“ ေအာ္ ဒါဆို တာ၀ါတိုင္ ေသခ်ာတယ္"

" ေတာ္ပါဘီ အေမရာ မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ကို မက္ေဆ႕နဲ႕ပဲ ပို႕လိုက္ေတာ႕”

“ ေအး ပို႕လိုက္မယ္ ေနအံုး ဟိုတေလာက ငါပို႕လိုက္တဲ႕ မက္ေဆ႕လဲ ၿပန္မပို႕ပါလား”

“ မရဘူး ဘာမက္ေဆ႕လဲ”

“ ငင္ အိမ္ေဘးက အေဒၚၾကီး ေနမေကာင္းလို႕ ဘာေဆးေသာက္ရမလဲေမးခိုင္းလို႕ ေမးတာေလ”

“ မရဘူး “

“ ဒါဆို ဒီမက္ေဆ႕ ဘယ္ေရာက္သြားသတုန္း”

“ ေမာ္လၿမိဳင္ေလာက္ေတာ႕ ေရာက္ေလာက္ၿပီ ထင္တယ္”

“ ေအာ္ ဒါဆို မနက္ဖန္ေလာက္ေတာ႕ နင္႕ဆီ ေရာက္မွာပါ”

“ အခုေရာ အေဒၚၾကီး အေၿခ အေန ဘယ္လိုလဲ”

“ ရက္လည္ဆြမ္း ေတာင္သြပ္ၿပီးၿပီ”

“ ငင္”

ကူးယူေဖာ္ျပသည္။ Credit to ကိုပြ

Comments