ေဒါက္တာပြ

" ဆရာ ဘယ္ေလာက္က်လဲ"

" ၃၀၀၀ ပါ"

" ရွင္ ဘယ္ေလာက္"

ဒုကၡပဲ။ ငါေၿပာတာ မ်ားသြားၿပီထင္တယ္။ မမ်ားပါဘူးေလ။ ၂ ေယာက္ ၃၀၀၀ ပံုမွန္ပါ။ ၾကည္႕ရတာ တစ္ေယာက္ ၅၀၀ မ်ားထင္ေနသလား။

" ဟြာေလ တစ္ကယ္ေတာ႕ ၂၈၀၀ ပါ"

" အလို"

" ဟြင္ ဟြာေလ ၂၅၀၀ ပဲေပး"

" ငြင္"

  ၿပႆ     နာပဲ။ ေလွ်ာ႕ေပးရင္း ေလွ်ာ႕ေပးရင္း နဲ႕ အလကား ၿဖစ္ေတာ႕မည္။

" ဆရာ ဟြာေလ ဆရာက တကယ္႕ ဆရာ၀န္ ၾကီးပါေနာ္"

" ဟြင္ ယံုပါဗ်ာ ရုပ္ရည္က မတူရင္ေတာင္ ရထားတဲ႕ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေလး ရွိပါေသးတယ္"

" အြင္ ရတယ္ ယံုပါတယ္ေညာ္ ဆရာ႕ေဆးခန္းက ေစ်းေပါလြန္းလို႕ပါ"

" အြတ္စ္"

" မေန႕က အေမ႕အိမ္သြားရင္းနဲ႕ သူတို႕နားက ေဆးခန္းမွာ ၀င္ၿပတာ တစ္ေယာက္ ကို ၃၅၀၀ ယူလို႕ေလ စိတ္မရွိပါနဲ႕ေညာ္"

" အြင္း ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ဗ် က်ေနာ္႕ေနရာ အေနအထားနဲ႕ အဲ႕ေလာက္ သြားယူလိုက္ရင္ လူနာဘယ္လာေတာ႕မလဲဗ် သူ႕ေနရာနဲ႕ သူေပါ႔ဗ်ာ က်ေနာ္သာ အဲ႕ေဆးခန္းေနရာမွာဆိုရင္လဲ အဲ႕ေလာက္ယူမွာပဲ"

   အာေပါက္ေအာင္ ရွင္းၿပ ၿပီးေသာ္ လူနာ ထြက္သြား၏။ ခဏေစာင္႕ေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္ ၀င္လာသည္႕ ေၿခသံ မၾကားရ။ အင္း လူနာ ၿပတ္ၿပီ ထင္တယ္။ ဒါလည္း ေကာင္းတာပဲ။ ခဏ နားရတာေပါ႔ ဟု ေတြးကာ ေဒါက္တာပြ ထိုင္ေနရင္းက တင္ပါး တစ္ဖက္ ကို မသိမသာ ေၿမွာက္လိုက္ၿပီး

" ဖူးးးးးးးးးးးးး"

   ဟူးးးးးးး။ အခုမွပဲ ေပါ႔သြားတယ္။ အီးမေပါက္ရတာ ၾကာလို႕ ထင္ပါ႔။ ဟြင္ အနံ႕ကလည္း ဆိုးလိုက္တာ။ ၀မ္းေလးဘာေလး ႏုတ္အံုး မွပါေလ ဟု ေတြးေနစဥ္

" ရွပ္ ရွပ္ ရွပ္"

" ဟြင္ လူနာ"

ေ  ေဒါက္တာပြ ေဆးဗီရို ေအာက္ဆံုး ကို အသဲ အသန္ ဖြင္႕သည္။ သူရွာေနတာက Air fresher ဗူး။

" ဆရာ ၀င္လို႕ ရလား"

" ဟြင္ ခဏေလး ခဏေလး"

" ရႈးးးးးးရႈးးးးးးး"

" ဟြင္ ဘာနံ႕ၾကီးတုန္း"

   အခုမွ ေလပုပ္ေလစပ္နံ႕ႏွင္႕ လီမြန္ Air fresher နံ႕ ေလထဲတြင္ ဓါတ္ၿပဳကာ အမည္ေဖာ္ရခက္ေသာ အနံ႕ၾကီး ထြက္လာေလ၏။ ငါေတာ႕ ေသၿပီ။ယပ္ေတာင္ တစ္ေခ်ာင္းဆြဲကာ အခန္း ၀သို႕ အေၿပးသြား ခန္းဆီးစကို ေခါင္းတစ္လံုး ၀င္ရုံဟ ေခါင္းေလးၿပဴၾကည္႕ေတာ႕ ေခ်ာင္း အဆက္မၿပတ္ ဆိုးေနေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦး

" ဆရာ ၀င္လို႕ရၿပီလား"

" ဟြာေလ ခဏေလး ရေတာ႕မယ္"

  ေၿပာရင္းနဲ႕ လက္က အထဲကို ယပ္ခတ္ရေသးသည္။

" ကြ်န္မ ရင္ေတြၾကပ္လို႕ အထဲ၀င္ပ်ေစေတာ႕"

" ငင္ ခဏေလး ခဏေလး အခုေနက ရင္ပဲၾကပ္တာ အထဲေရာက္မွ အသက္ရႈ ရပ္သြားမွာစိုးလို႕"

" အထဲမွာ ဘာေတြ ၿဖစ္ေနလို႕လဲ ဆရာ"

" ဟြာေလ ဟိုဥစၥာ ဒီဥစၥာ အဲကြန္း အဲကြန္း ဖြင္႕ထားလို႕ေအးေနလို႕ ရင္ၾကပ္သမားက ခ်က္ခ်င္း၀င္လို႕မရဘူး"

" ဟြင္ ဆရာ ဘယ္တုန္းက အဲကြန္းတပ္လိုက္တာလဲ"

" ဒီေန႕ပဲ အဟဲ"

" ငင္ ဆရာ႕ အခန္းက ၿပတင္းေပါက္ မရွိဘဲ ဘယ္လိုတပ္"

  တယ္ လွ်ာရွည္တာ။ တပ္တယ္ဆို တပ္တယ္ေပါ႔။

" အြင္း သူက Local Air con ေလ ၿဖဳတ္ခ်င္ၿဖဳတ္ တပ္ခ်င္တပ္ ၿပတင္းေပါက္ မလိုဘူး ဟြင္းဟြင္း"

" ဟြင္ ၿပတင္းေပါက္ မလိုတဲ႕ အဲကြႏ္း ရွိတယ္လား"

" သူက ထူးၿခားတယ္ မလိုဘူး ေဟးေဟး အခုပဲ ၿဖဳတ္ၿပီး ကုတင္ေအာက္ကို ထိုးထည္႕ထားတာေလ အာ႕ ၾကြက္ေတြ ကိုက္တာ ဒူးေတြကို စုတ္လို႕ ခုေလးတင္ အေၾကြးယူသြားတယ္"

" ငြင္ ဆရာ ဘာေတြေၿပာေနတာလား"

" ေအးဆို"

ေ  ေပါက္ပန္းေစ႕စကား ၿဖစ္ၿပီးေရာ ေလွ်ာက္ေၿပာေနပါတယ္ဆိုမွ။ ကိုယ္ေၿပာလိုက္တဲ႕ စကား ကိုယ္႕ဟာကိုယ္ေတာင္ နားမလည္ခ်င္။ ေတာ္ၾကာ အဲကြန္းေလး မၿမင္ဖူးလို႕ ၿပပါအံုး ဆိုမွ အခက္။

" ကဲ ကဲ ၀င္လို႕ရပါၿပီ"

" အဟြတ္ အဟြတ္ အဲကြန္းနံ႕က တစ္မ်ိဳးပဲေညာ္"

" အြင္း ကဲကဲ ထားလိုက္ပါေလ ကုတင္ေပၚတက္"

   သို႕ႏွင္႕ ထိုလူနာ ထြက္သြား ၿပီးေတာ႕ အေရွ႕ကို အေၿပးအလႊား ထြက္ၾကည္႕ရေသးသည္။ ေတာ္ၾကာ ခုနကလို ၿဖစ္ေနမွ မခက္လား။

" ဆရာ ဆရာ"

" ေဟ ေဟ"

  အေမာတေကာ ေၿပးလာေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦး။

" အေမ အေမ"

" ငြင္ မွားေနၿပီ ငါ နင္႕အေမ မဟုတ္ရပါကလား"

" ငင္႕ ဟုတ္ဖူးေလ အေမေလ အေမ သမီးအေမ"

" ေအး ဘာၿဖစ္တုန္း"

" ဘာၿဖစ္မွန္း မသိဘူး လိုက္ၾကည္႕ေပးပါအံုး"

" အြတ္စ္"

   ကဲ ထားလိုက္ေတာ႕။ သူ႕ကိုေမးလို႕လည္း ဘာမွ သိမွာ မဟုတ္။ ၿဖစ္ႏိုင္ဖြယ္ရာ အေရးေပၚေဆးမ်ားကိုထည္႕ၿပီး အေၿပးလိုက္ခဲ႕ရသည္။ အိမ္ေပါက္၀ ေရာက္ေတာ႕ ၾကားလိုက္ရတာက ဘုရားစာ ရြတ္သံမ်ား။ လူနာက အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာလဲွဲေနေလ၏။ ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕

" ငြင္ အသက္ေတာင္ ငင္ေနၿပီ"

   ဟုတ္ပါသည္။ လူနာကား အသက္ငင္ေနေလၿပီ။ ဘာေၾကာင္႕ ငင္ေနမွန္းလဲ မသိ။ လူလည္း နဲနဲ ေထြသြားတာနဲ႕ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ၿဖစ္ကာ ေဘးမွ ထိုင္ေနသူအား

" ဒါနဲ႕ သူက ဘာလို႕ အသက္ငင္ေနရတာလဲဟြင္"

" ငင္ခ်င္လို႕ေနမယ္"

" ေအးေနာ္ ဟြင္ ဟုတ္ပါဘူး က်ေနာ္ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေမးေနပါလိမ္႕"


  ေသြးေပါင္တိုင္းၾကည္႕ေတာ႕ နားၾကပ္ႏွင္႕ နားေထာင္လို႕ မရေတာ႕။ လက္ေကာက္၀တ္ကို စမ္းၿပီး တိုင္းမွသာ မိေတာ႕သည္။ အေၿခ အေနကေတာ႕ ကိုယ္႕ဘက္ကို ဘယ္လိုမွ မပါေတာ႕တာ သိလိုက္ၿပီ။ ေဆးရံုသို႕ အၿမန္သြားခိုင္းေတာ႕ သူတို႕ကလဲ မရေတာ႕မွႏ္း သိ၍ထင္႕။ မသြားေတာ႕ပါ တဲ႕။ သို႕ႏွင္႕လူနာရွင္ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ဟိုလုပ္ ဒီလုပ္ေလး လုပ္ၿပရသည္။ အေၿခ အေနကိုေတာ႕ ေၿပာၿပၿပီးသား။ Hydrocortisone ေလး ထိုးမယ္ၿပင္ေတာ႕လည္း အေၾကာက ရွာမေတြ႕ေတာ႕။ လူနာရွင္ေတြကလဲ ေနပါေစေတာ႕တဲ႕။ ငင္ ဒါဆို ငါ႕ကို ဘာကိစၥ ေခၚတာပါလိမ္႕။ သူတို႕ ဘုရားစာ ရြတ္ေနတာ အင္အား နည္းေနလို႕ငါ႕ပါ ၀င္ရြတ္ ရေအာင္ေခၚတာလား။ ဟြင္ ဒါေတာ႕ မဟုတ္ႏီုင္။ လူနာမွတ္တမ္း စာအုပ္ကို ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ေလးလံုး ေရာဂါ။ အင္း ဒုကၡ။ ကေလးေတြေရာ ပိုးမွ ကင္းရဲ႕လား မသိ။ သူတို႕ေတြက ဘုရားစာေတြ ရြတ္ ေနေတာ႕ ကိုယ္႕ကိုလည္း စကား မေၿပာႏိုင္သၿဖင္႕ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၿဖစ္ေနေသာ ေဒါက္တာပြ တစ္ေယာက္ ငါၿပန္ရင္ေကာင္းမလား ဟုေတြးမိသည္။ သို႕ေသာ္ လူနာ၏ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္အထိ ေဘးနားမွာ ရွိေစခ်င္ပံုရေသာ လူနာရွင္မ်ားေၾကာင္႕ မၿပန္ၿဖစ္။

" ေဟတုပစၥေယာ..............( မရေတာ႕လို႕ပါ ဟိ) "


  ေဘးနားမွ မိန္းမ မ်ား၏ ဘုရားစာ ရြတ္သံ မ်ားကလည္း ပို၍ က်ယ္လာသည္။ လူနာ အသက္ငင္တာကလည္း တၿဖည္းၿဖည္း အားေလ်ာ႕လာသည္။ သည္တြင္ ေဒါက္တာပြ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ တစ္ခုအား ခ်လိုက္ေတာ႕သည္။

" ကဲ အဲ႕ ပရိတ္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေလာက္ ေပးစမ္းပါဗ်ာ"

   ခဏ ၾကာေသာ္ေသေသခ်ာခ်ာ နားစိုက္ ေထာင္ၾကည္႕ပါက စူးရွရွ မိန္းမ ပရိတ္ရြတ္သံမ်ားၾကား ဌာန္ကရိုင္း မက် လြန္စြာဆိုး၀ါးလွေသာ ေဒါက္တာပြ၏ အသံေအာေအာ ၾကီး ႏွင္႕ ၀တ္ရြတ္သံ အား ၾကားရႏိုင္ေပသည္။

ကူးယူေဖာ္ျပသည္။ Credit to ကိုပြ

Comments

Popular posts from this blog

Mi Phone အားလံုးအတြက္ Zawgyi Font ထည့္နည္း ေပါင္းစံု

Warriors Orochi 3 Ultimate -Mystic Weapons Guide-

All Mi phone model can use Myanmar Font and Root

ေျမဧက ဖြဲ ့နည္း တြက္နည္း

စိတ္မလြင့္ေအာင္ တရားရႈမွတ္နည္း

Zapya for PC

ပီယလက္စြပ္အေၾကာင္း

Dynasty Warriors 8:XLCE -Editor- PC Only

ေသာက္ေရသန္႔လုပ္ငန္း အခ်ဳိ႕မ်ားတြင္ ရွိေသာအားနည္းခ်က္မ်ား

​ေအဗရာဟမ္​ လင္​ကြန္​း ႏွင္​့ ဂြၽန္​အက္​ဖ္​ က​ေနဒီ တို႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာ တူညီခ်က္​